Tracking cookies

Om onze website nóg makkelijker en persoonlijker te maken zetten we cookies (en vergelijkbare technieken) in. Met deze cookies kunnen wij en derde partijen informatie over jou verzamelen en jouw internetgedrag binnen (en mogelijk ook buiten) onze website volgen. Als je hier mee akkoord gaat plaatsen we deze trackingcookies.

Ja, ik geef toestemmingNee bedankt
  • Nederlands
  • Duits
  • Engels
Zoeken
Winkelmandje

In de pers

Zorgstudent in je huis

2 september 2017

Zorgstudent ondersteunt oudere

DOOR HENNIE JEUKEN

Wat Dilara Durusu betreft, zou iedere student dit werk moeten doen. „Je maakt het echte leven mee”, zegt de 23-jarige Durusu, die gezondheidswetenschappen in Maastricht studeert. Enkele maanden geleden draaide ze 24 uursdiensten bij Venlonaar Aart Baak (74), die aan multiple sclerose (een chronische aandoening aan het centraal zenuwstelsel) lijdt, terwijl diens vrouw ‘bijtankte’ bij haar zus in Zuid-Italië. Dilara: „Ik heb gezien dat het niet allemaal gemakkelijk is in het leven, dat het oneerlijk kan zijn, dat progressieve MS gewoon heel heftig is.” Ondanks die heftige levenservaring was het ‘ontzettend gezellig’, vertelt ze: „Dan dronken we samen koffie en voerden goede gesprekken.” Maar het was ook zwaar, bekent ze: „Mantelzorgen is niet niks.”

Medicijnen
Echtgenote Thea Baak liet drie A-4’tjes over het dagprogramma achter, omdat haar man – die buitenshuis aan een rolstoel is gekluisterd, maar zich in huis kan redden met een rollator – geheel afhankelijk is en vast moet houden aan een bepaalde structuur. „Je bent de hele dag bezig. Vanaf zes uur in de ochtend tot ’s avonds. Met medicijnen geven, meneer in en uit de rolstoel helpen, boodschappen doen, koken, samen naar buiten gaan en nog veel meer. Ik snap wel dat mevrouw af en toe een vakantie nodig heeft.” Het uitje naar Italië heeft Thea goed gedaan, vertelt ze. Ze kwam helemaal ‘los’ van thuis. Zo los dat ze de eerste dag thuis ’s ochtends vergat haar man medicijnen te geven, vertelt ze, terwijl ze koffie en abrikozenvlaai serveert op het overdekte terras van hun aangepaste nieuwbouwwoning in Venlo. Iets wat Dilara van haar wil overnemen. Thea vindt het helemaal niet vanzelfsprekend, zo vertrouwt ze het bezoek toe, dat er in dit huis nu voor haar gezorgd wordt. Het voelt een beetje ongemakkelijk, bekent ze.
 
Huisman
Een oncomfortabel gevoel was er echter geen moment toen de studente een tijdje geleden mantelzorg verleende aan Aart Baak. Ook niet bij hem trouwens. „Ze kwam eerst kennismaken. Net als Robin (Dilara deelde de zorgweek met een andere studente, red). Ik voelde me direct op mijn gemak. Als het niet klikt, kun je weigeren en voor die studenten geldt dat ook.” Toen het moment dichterbij kwam, zag hij er toch best tegenop. Hoe zou het gaan? Aart, voormalig accountant, was jarenlang huisman en best perfectionistisch. Hij dacht: „Als ze er maar geen rotzooitje van maken.” Zijn vrees bleek ongegrond. „Het viel honderd procent mee. Het ging allemaal heel natuurlijk en ontspannen. Ze namen me mee naar buiten. Naar de kinderboerderij. We deden samen boodschappen. Als mijn vrouw had gebeld dat ze drie dagen langer zou blijven, had ik daar niet mee gezeten. Ik heb me acht dagen geen patiënt gevoeld.” Zijn vrouw, die tot haar pensioen in het speciaal onderwijs werkte, knikt begrijpend. „Weet je wat het is: ik ben best bezorgd. Als ik met hem wegga, denk ik: dit en dat kan gebeuren. Ik heb ook zo veel met hem meegemaakt.” „Terwijl zo’n meisje zegt: problemen kennen we niet omdat ze opgelost kunnen worden”, vult Aart aan. samen boodschappen. Dat de studenten zo doortastend optreden, vindt hij erg prettig. „Want ik ben zelf door mijn achteruitgang onzeker geworden. Zij waren dat gelukkig niet, anders was dat vast op mij overgegaan.” „Toen ik wegging”, zo vertelt Thea, „dacht ik nog: dat is toch wel een hele verantwoording voor die meiden van begin twintig. Maar ze zijn zo gemotiveerd. Dat stelt gerust. Het mes snijdt aan twee kanten, mijn man kon zijn dagstructuur behouden en de studenten doen praktijkervaring op.” Dagelijks hield Dilara een onlinelogboek bij dat Thea kon lezen. „En onze zoon had een WhatsAppgroep aangemaakt. Zo kon ik op vakantie toch een beetje volgen hoe het thuis liep.” Omdat Aart intensieve zorg nodig heeft, komen er wekelijks vijf professionele verzorgers bij de familie over de vloer, die betaald worden van het persoonsgebonden budget. „Voorheen hadden we thuiszorg. Op een keer zijn we gaan tellen: bleek dat we over een bepaalde periode 25 verschillende verzorgers hier hadden gehad. Nu hebben we vaste mensen, dat is persoonlijker.”
 
Zorghotel
Die vaste verzorgers konden echter niet de 24 uurszorg van Thea overnemen. „Dat zou veel te duur worden.” Eerder verbleef Aart in een zorghotel als zijn vrouw van een week vakantie genoot. Omdat zijn ziekte verergert en hij meer zorg nodig heeft, is het voor hem prettiger thuis te blijven. „Een van de verzorgers wees ons op de Mantelaar, voor ons was het totaal onbekend.” Maar wél een uitkomst, stellen ze. Ook hun zoon staat erachter. Hij woont met zijn vrouw en drie kleine kinderen in de buurt van Den Haag en kan met zijn drukke baan niet voor zijn moeder inspringen. In de toekomst komen er nog vaker studenten zorgen in huize Baak, zo veel is zeker. Mogelijk dit jaar nog. „De verzekering vergoedt vijftien dagen per jaar. Dan heb ik er dus nog zeven tegoed”, zegt Aart Baak. 

Versie: 6.0.0Pagina geladen in 0.078356027603149 secs.Sessienr: tgc2n3us0p1osrt5esj9vrcln1